از بعضی دوستان هم همینقدر به ما رسیده که هرجایی بخواهند بروند، تا به خانواده هایشان بگویند با زهرا میروم، حتی آن سخت گیر ها و پرس و جوگر هایشان هم رضایت می دهند و بی هیچ حرف اضافه ای میگویند خب برو دیرت نشود. نتیجه اش هم میشود اینکه هرچند وقت یکبار پیام هایی از دوستانِ عزیز تر از جان به بنده میرسد که « زهرا هماهنگ باش من با تو ام ها! » که اغلب بعدش من میشوم مادرِ دلسوز که باز تو کجا رفتی و مراقب باش و از این قبیل توصیه ها. خب هرچند تا به حال پیش نیامده که در این حالت خبر دخترشان را از من بگیرند و من بمانم چه بگویم و خدا را شکر. اما خب به هر حال استفاده ی ابزاری از آدم درد دارد. هرچقدر هم که خوشحال باشم از پناه آوردن دوستانم به من و قابل اطمینان و اعتماد بودنم برای خانواده هایشان، اما باز هم گاهی دلم میگیرد وقتی این پیام ها را میبینم. مثل همین حالا..

اصلا دلش را نداشتم، اما به توصیه ی مادرم که قبل از من کتاب را خوانده بود، شروع به خواندنش کردم. قبل از آن هم چون چند کتاب، تقریبا با موضوعات مشابه اش را خوانده بودم، فکر نمیکردم خواندن این پانصد و خورده ای صفحه آنقدر رویم تاثیرگذار باشد. در تمام سه روزی که برگ برگ خاطرات این دختر را می خواندم، لحظه به لحظه کلمات کتاب جلوی چشمانم رژه می رفتند. با هر اتفاق ساده ای که در روز های گذشته ی عمرم، تکرار مکررات بودند و حالا معنای دیگری برایم داشتند، به یاد واژه های کتاب می افتادم و ناخودآگاه چشمانم پر از اشک میشد. تا کودکی را به بغل میگرفتم، یاد آن زن های عراقی می افتادم که تنها به جرم اینکه اجدادشان ایرانی است، اسیر دست بعثی ها میشدند و بچه هایشان در سلول های تاریک و نمور به دنیا می آمدند و بزرگ میشدند و قد میکشیدند. تا چشمم به میوه و غذایی می خورد، به یاد آن تک دانه پرتقالی می افتادم که اُسرای مَرد، که سهم هرکدامشان از آن میوه تنها یک قاچ بود و آن هم هرچند وقت یکبار، با هر مخفی کاری و مشقتی، به این چهار دختر میرساندند تا یکی از آن ها که در بستر بیماری بود حال و روزش بهتر شود. تا هوای اتاقم ک

از آشناهای دور یکی از دوستانم بعد از سال ها دست و پنجه نرم کردن با این مشکل، دنبال راه درمانش را گرفت و معالجه شد. اما آن چیزی که هنوز هم برایش باقی مانده نگاه های متفاوت و سنگینِ اطرافیان و طرد شدن های پنهانی از ذهن کسانی ست که به ظاهر همراه همیشگی اش بودند. حتی خود من وقتی برای اولین بار با او برخورد کردم و خب سلام و احوال پرسی کردیم و دست دادیم، اعتراف میکنم آن تهِ تهِ ذهنم هنوز او را نپذیرفته بودم. میدانستم زندگیِ سختی دارند. امشب هم در کلیپ کوتاهی حرف های یکی شان را میشنیدم. دقایقی قبل از اینکه بخواهد به زندگی اش پایان دهد. تنها چیزی که میگفت گله هایش

امشب از بین گل های رنگارنگ و زیبای گلفروشی که راه میرفتم، چشمم به این خانم کوچک افتاد که یا میترسید و یا هم خیلی ناز داشت که پشت گلدان ها، در جایی دور از دید نشسته بود. آنجا هم یادم بود، هیچوقت دلم نمیخواست و نمیخواهد بین محبت به گل هایم تبعیض قائل شوم. گل است دیگر، به دلش می آید. اما خب درگوشی به این خانم گفتم طور خاصی به دلم نشسته است. آنقدری که وقتی آقای گلفروشِ سبز چشم داشت برایم توضیح میداد که نامش آدِنیوم است و هر ده روز یکبار به آب نیاز دارد و ریشه اش قبه ای ست و البته گونه هایی از آن، گل های رنگی هم میدهند چشم از گلدانش برنمیداشتم. طی مسیرم تا به خان

بخشی از یک کلیپ مربوط به پرش بانجی بود و میخواست یکی از فعالیت های جالب مغز را نشان دهد. به این ترتیب که روی چشمان فردی که قصد سقوط آزاد را داشت تایمری می بستند که در حالت عادی چون اعداد تایمر خیلی سریع تغییر میکردند چشم انسان قادر به تشخیصشان نبود اما آن شخص حین سقوط میتوانست اعداد را بخواند. یا اینکه مثلا آتش نشان ها در شرایط بحرانی و زمانی که در جنگلی آتش گرفته و سوزان در حال فرار بودند گذر زمان را کندتر از حالت عادی حس میکردند. در واقع این ترفند مغز در مواجهه با شرایط بحرانی و سخت است که به ظاهر زمان را برای خودش کند میکند تا فرصت بیشتری داشته باشد و

از همان روز هایی که تازه پا به بیان گذاشته و تصویر هدرش آدمی بود که چهار زانو نشسته و کنارش هم خیلی کوچک سایه ی دختری در حال رقص باله رفتن بود میخوانمش. یک سالی می شود و در همین مدت وبلاگ های زیادی را دیده و دنبال کرده ام. وبلاگ هایی با رنگ های مختلف و قلم های خیلی خوب و جذاب. اما هیچکدام رنگشان اطلسی نبود. رنگ آرامش. رنگی که بوی زندگی بدهد. که از کلمه به کلمه ی قلم زنی هایش عطر زندگی بچکد. وبلاگی که وقتی ستاره اش روشن شود با شوق روی صفحه ی نخستش کلیک کنم و چند پستِ پی در پی اش را بخوانم نه اینکه فقط چشم بگردانم روی پست جدید آن هم شاید با بی حوصلگی. بلاگ نویس

اینکه ناخودآگاه یاد نیلوفرانه افتخاری افتادم و فایل هایم را گشتم و پیدایش کردم و بعد هم پلیر را گذاشتم روی ریپیت، اینکه دیگر نگاه نمیکنم کش مویم چه رنگی باشد بهتر است و فقط میخواهم یک طوری موهایم را ببندم و سر و تهش را هم بیاورم، اینکه پنجره ی اتاق باز است و من از سرما در حال لرزیدنم اما اعتراضی ندارم و میگذارم همینطور بماند، اینکه جز روشناییِ چراغ مطالعه نور دیگری در اتاقم نیست، اینکه سرم درد میکند، اینکه فکر میکنم کاش این دنیا یک قسمت کوچک و راه در روی موقتی داشت که میشد حداقل برای چند ساعت به آن پناه ببرم و حافظه ام برای مدت کوتاهی پاک میشد، اینکه ح